Kurlandia (łot. Kurzeme – ziemia Kurów, niem. "Kurland") – kraina historyczna w zachodniej części Łotwy na półwyspie nad Bałtykiem. Nazwa pochodzi od łotewskiego plemienia Kuronów (Kurów, Kursi). W szerszym kontekście nazwa używana na określenie Księstwa Kurlandii i Semigalii.
Początkowo zamieszkiwana w większości przez ugrofińskich Liwów i przez mówiące językiem kurońskim bałtyckie plemię Kurów, którzy trudnili się na wielką skalę piractwem i handlem bałtyckim.
W 1230, w celu uniknięcia rozlewu krwi, ich władca, Lammekinus, przyjął chrzest i zwierzchnictwo papieża. Ostatecznie w 1269 podbita przez zakon kawalerów mieczowych, po jego sekularyzacji w XVI w. główna składowa feudalnego Księstwa Kurlandii i Semigalii, będącego częścią składową i lennem Rzeczypospolitej Obojga Narodów (1561-1795) i potem, po rozbiorach, Rosji.
Pod koniec II wojny światowej w ogromnym kotle znalazły się tu niedobitki wojsk niemieckich oraz setki tysięcy uciekających przed ponowną okupacją sowiecką łotewskich cywili. Główny opór Armii Czerwonej stawiali łotewscy ochotnicy tworzący tzw. Lettland Legion (Legion Łotewski), utworzony w ramach Waffen-SS.
Jełgawa (łot. Jelgava; do 1918 Mitawa, niem. Mitau, ros. Митава, lit. Mintauja) – miasto na Łotwie, w środkowej części kraju, ok. 45 km na południowy zachód od Rygi, przy ujściu rzeki Drykszny do Lelupy (dawniej Aa), siedziba władz okręgu jełgawskiego, miasto wydzielone.
Narodowa waluta - łat (lats, lm. lati), dzielony na 100 santimów wprowadzona została w miejsce łotewskich rubli w kwietniu 1993 r. Stosowane skróty to Ls i symbol bankowy LVL. W obiegu znajdują się monety 1, 2, 5, 10, 20, 50 santimów (santims, lm. santimi) oraz 1 i 2 łatów. Funkcjonują banknoty o nominałach 5, 10, 20, 50, 100 i 500 łatów.
Pieniądze wymienia się w bankach oraz bardzo licznych kantorach (valatas maina). Część z nich skupuje złotówki. Większe hotele i restauracje przyjmują karty Visa, EuroCard i MasterCards. Czeki podróżne można wymieniać w prawie każdym banku
Rigas pils (zamek ryski) powstał w latach 1330-1353 jako siedziba zakonu w Inflantach. Wielokrotne modernizacje doprowadziły do prawie całkowitej zatraty jego pierwotnych gotyckich kształtów.
Po przebudowie w latach 1491-1515 pojawiły się masywne baszty: dwie okrągłe i dwie kwadratowe. Dziś jedna z nich wraz z kawałkiem muru obronnego (wspaniale widoczne z brzegu Dźwiny) są najstarszymi zachowanymi fragmentami twierdzy. W wyniku prac budowlanych w XVIII i XX stuleciu powstał wczesnoklasycystyczny pałac mieszczący siedzibę rosyjskich władz gubernianych. W okresie międzywojennym urzędował w nim prezydent kraju, podobnie jak i od początku lat 90.
W pałacu mieszczą się trzy ważne muzea. Latvijas arzemju makslas muzejs (Łotewskie Muzeum Sztuki Obcej) gromadzi m.in. przedmioty ozdobne z okresu starożytnej Grecji i Rzymu, azjatycką porcelanę, malarstwo flamandzkie, niemieckie i włoskie z przełomu XVI i XIX w. Raina Latvijas Literaturas un makslas vestures muzejs (Muzeum Literatury i Historii Sztuki im. J. Rainisa) daje pewne rozeznanie w krajowym piśmiennictwie, teatrze i filmie. Najciekawsze z nich, Latvijas Vestures muzejs (Muzeum Historii Łotwy), znajduje się na trzecim piętrze i przedstawia dzieje kraju od zamierzchłych czasów po XIX
Nierozwiązanym problemem Łotwy po upadku ZSRR nadal pozostaje obecność znacznej mniejszości rosyjskiej, która w niektórych częściach kraju (Ryga) stanowi większość. Przez wieki obcej zależności, rdzenni Łotysze stanowili najniższe warstwy, dziś jednak spychana się na margines życia społecznego ludność rosyjskojęzyczną, która szuka wsparcia nie tylko w Moskwie, ale i w międzynarodowych organizacjach obrony praw obywatelskich. Od 2004 roku Łotwa jest członkiem Unii Europejskiej.
Łotysze i ich kultura i przywiązanie do tradycji są tu imponujące a sam język łotewski jest zaliczany do najstarszych w Europie. Do dziś dzień kultywuje się tutaj także tradycyjny śpiew chóralny.
Łotwa odzyskała niepodległość w roku 1991 po rozpadzie ZSRR. Jest to kraj nizinny położony nad Morzem Bałtyckim i pokryty lasami, z których drewno jest wykorzystywane w przemyśle budowlanym i papierniczym. Przyroda Łotwy odznacza się wyjątkowym bogactwem. Łotwa jest również producentem towarów konsumpcyjnych, tkanin oraz narzędzi maszynowych. Łotwa przyciąga turystów z całej Europy. Skład etniczny ludności Łotwy to w 59% Łotysze, w 29% Rosjanie, a ponad jedna trzecia ludności kraju mieszka w Rydze, stolicy Łotwy. Ryga została założona w 1201 r. i jest największym miastem we wszystkich trzech krajach bałtyckich (730 000 mieszkańców). Mierząca 43 m wysokości Statua Wolności w Rydze należy do najwyższych tego rodzaju pomników w Europie.
Organem ustawodawczym jest jednoizbowy parlament - sejm (Saeima), składający się ze 100 parlamentarzystów wybieranych w wyborach powszechnych na czteroletnią kadencję. Kadencja prezydenta, wybieranego przez parlament, trwa również cztery lata.
Wśród słynnych Łotyszy wymienić można między innymi malarza ekspresjonistę Marka Rothko oraz współczesnego kompozytora Peterisa Vasksa.
Specjalnością kuchni łotewskiej są speķa pīrādziņi (zapiekanki z boczkiem) oraz orzeźwiająca kwaśna zupa śmietanowa.
Obywatele polscy korzystają z prawa do swobodnego przepływu osób w ramach Unii Europejskiej/ Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Dokumentem podróży uprawniającym do bezwizowego wjazdu i pobytu (niezależnie od jego celu) na terytorium Republiki Łotewskiej do 90 dni jest paszport bądź dowód osobisty (starego i nowego wzoru). Przed wyjazdem należy się upewnić, czy dokument jest w wystarczająco dobrym stanie technicznym i pozwala na stwierdzenie tożsamości (szczególną uwagę w przypadku starszych, książeczkowych dowodów osobistych należy zwrócić na aktualność zdjęcia). Ograniczenia swobodnego przemieszczania się i pobytu mogą mieć miejsce jedynie z uwagi na zasady polityki bezpieczeństwa i zdrowia publicznego. Dodatkowe informacje w wersji elektronicznej są dostępne na stronie internetowej MSZ: www.msz.gov.pl w dziale Informacje konsularne – „Informacje dla obywateli polskich wyjeżdżających do innych krajów EU/EOG”.
Z dniem 30 kwietnia 2006 r. (zgodnie z Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2004/38/WE z 29 kwietnia 2004 r.) w przypadku pobytu nie przekraczającego trzech miesięcy obywatele UE uzyskują prawo pobytu w innym państwie członkowskim bez żadnych dodatkowych warunków i formalności poza koniecznością posiadania ważnego dowodu tożsamości lub paszportu. Prawo swobodnego przemieszczania się i pobytu uzyska też członek rodziny obywatela UE nie mający unijnego obywatelstwa, niezależnie od jego przynależności państwowej.
Pobyt powyżej 90 dni. Prawo pobytu na okres przekraczający trzy miesiące uzyskują obywatele UE:
• zatrudnieni lub prowadzący działalność gospodarczą w goszczącym państwie członkowskim; • mający wystarczające środki utrzymania dla siebie i członków swojej rodziny, aby nie stanowić podczas swego pobytu obciążenia dla systemu pomocy społecznej goszczącego państwa członkowskiego, oraz mający pełne ubezpieczenie zdrowotne; • przybyli do goszczącego państwa członkowskiego w celu podjęcia nauki, w tym szkolenia zawodowego, oraz mający pełne ubezpieczenie zdrowotne i środki finansowe na swoje utrzymanie.
W przypadku takiego pobytu po 30 kwietnia 2006 r. państwa członkowskie mogą wymagać od obywateli UE jedynie zarejestrowania się w urzędzie właściwym dla miejsca pobytu i uzyskania dowodu zarejestrowania się.
W Unii Europejskiej nie ma granic celnych między jej krajami członkowskimi. Polacy podróżujący po krajach UE, w tym po Łotwie, podlegają jednak ograniczeniom dotyczącym wwozu ilości zakupionych i przewożonych towarów przeznaczonych do użytku osobistego. Odsprzedaż towarów jest naruszeniem prawa, za co grozi ich konfiskata oraz ewentualne kary dodatkowe. Osoby poniżej 18. roku życia nie mogą przewozić wyrobów alkoholowych ani tytoniowych.
Wykop